deuses gregos

Zeus:
É o «pai dos deuses e os homes»,que gobernaba aos deuses do monte Olimpocomo un pai a unha familia, de forma que ata os que non eran os seus fillos naturais dirixíanse a el como tal. Era o "Rei dos deuses" que supervisaba o universo.Era o deus do ceo e o trono. Os seus atributos inclúen o raio, a aguia, o touro e carballo.
Fillo de Crono e Rea, era o máis novo dos seus descendientes. Na maioría das tradicións aparece casado con Hera (a súa irmá) aínda que no oráculo de Dódona a súa esposa era Dione, con quen segundo a Ilíada foi pai de Afrodita.É coñecido polas súas numerosas aventuras e amantes, froito das cales foron moitas deidades e heroes, incluíndo Atenea, Apolo e Artemisa, Hermes, Perséfone, Dioniso, Perseo, Heracles, Helena, Minos e as Musas. Con Hera adoita dicirse que foi pai de Ares, Hebe e Hefesto.
Crono foi pai de varios fillos con Rea: Hestia, Deméter, Hera, Hades e Poseidón, pero tragoullos axiña que como naceron, xa que Gea e Urano reveláronlle que estaba destinado a ser derrocado polo seu propio fillo, tal como el destronara ao seu pai. Pero cando Zeus estaba a piques de nacer, Rea pediu consello a Gea para urdir un plan que o salvase, e así Crono tivese o xusto castigo aos seus actos contra Urano e contra os seus propios fillos. Rea escondeuse na illa de Creta, onde deu a luz a Zeus. Logo enganou a Crono, dándolle unha pedra envolta en pañales que este tragou deseguido sen desconfiar.
 

Hades:

Hades é o maior fillo varón de Cronos e Rea. Segundo o mito, el e os seus irmáns Zeus e Poseidón derrotaron aos Titanes e reclamaron o goberno do cosmos, adxudicándose o inframundo, o ceo e o mar, respectivamente; a terra sólida, desde moito antes provincia de Gea, estaba dispoñible para os tres ao mesmo tempo.
Hades tamén era chamado Plouton

Na teología cristiá alude á morada dos mortos. O concepto cristián de inferno parécese máis ao Tártaro grego, unha parte profunda e sombría do Hades usada como mazmorra de tormento e sufrimento.

Nos antigos mitos gregos, o reino de Hades é a neblinosa e sombría morada dos mortos (tamén chamada Érebo), á que ían todos os mortais. A filosofía grega posterior introduciu a idea de que os mortais eran xulgados trala súa morte e recompensáballos ou maldicía. Moi poucos mortais podían abandonar este reino unha vez que entraran: as excepcións, Heracles e Teseo, eran heroes. Ata Odiseo no seu nekyia chama aos espíritos dos defuntos, en lugar de descender ata eles.

Tras facerse adulto, Zeus logrou obrigar ao seu pai a que regurgitase aos seus irmáns. Tras ser liberados, os novos deuses, xunto aos aliados que lograron reunir, desafiaron o poder dos deuses maiores na Titanomaquia, unha guerra divina. Zeus, Poseidón e Hades recibiron armas dos tres Cíclopes como axuda para a guerra: Zeus os tronos, Poseidón o tridente e Hades un casco de invisibilidad. A noite anterior á primeira batalla, Hades púxose o seu casco e, sendo invisible, se infiltró no campamento dos Titanes e destruíu as súas armas. A guerra durou dez anos e terminou coa vitoria dos deuses novos. Tras esta vitoria, segundo a un único pasaje famoso da Ilíada, Hades e os seus dous irmáns menores, Poseidón e Zeus, botaron a sortes os reinos a gobernar. Zeus quedouse co ceo, Poseidón cos mares e Hades recibiu o inframundo, o reino invisible ao que os mortos van tras deixar o mundo, así como todas as cousas baixo terra. Foi así como os tres irmáns convertéronse nos deuses supremos da cultura grega.

Poseidón:
É o deus do mar, as tormentas e, como «Agitador da Terra», dos terremotos na mitología grega. O nome do deus mariño etrusco Nethuns foi adoptado en latín para Neptuno,foi integrado no panteón olímpico posterior como irmán de Zeus e Hades. Poseidón tivo moitos fillos e foi protector de moitas cidades helenas, aínda que perdeu o concurso por Atenas contra Atenea.
Poseidón era un importante deus municipal de varias cidades: en Atenas, era o segundo en importancia por detrás só de Atenea, mentres en Corinto e en moitas cidades da Magna Grecia era o divos xefe da polis.
No seu aspecto benigno, Poseidón concibíase creando novas illas e ofrecendo mares en calma. Cando se enfadaba ou era ignorado, hendía o chan co seu tridente e provocaba manantiales caóticos, terremotos, hundimientos e naufragios. Na Odisea, o seu rancor cara a Odiseo impediu a este regresar ao seu fogar en Ítaca. Os marineros oraban a Poseidón para ter unha viaxe segura, ás veces afogando cabalos como sacrificio
Segundo Pausanias, Poseidón foi un dos gardiáns do oráculo de Delfos antes de que o olímpico Apolo substituíseo. Apolo e Poseidón colaboraban estrechamente en moitos ámbitos: na colonización, por exemplo, Apolo Délfico daba a autorización para partir e asentarse, mentres Poseidón coidaba dos colonizadores na súa viaxe e proporcionaba a auga purificadora para o sacrificio fundacional. 
Poseidón era un fillo de Crono e Rea. Na versión máis antiga, relatada por Hesíodo na Teogonía,13 era tragado por Crono ao nacer pero logo era salvado, xunto cos seus demais irmáns, por Zeus.
Con todo, noutras versións do mito, Poseidón, como o seu irmán Zeus, evitou o destino dos seus demais irmáns ao ser salvado pola súa nai, que o ocultou nun rebaño de cordeiros simulando parir un potro, que deu a Crono para que o devorase.14 Segundo Tzetzes a curótrofa ou niñera de Poseidón foi Arne, quen negou selo cando Crono apareceu buscándoa.15 Segundo Diodoro Sículo, Poseidón foi criado polos Telquines en Rodas, igual que Zeus fora criado polos Coribantes en Creta.16
Segundo unha única referencia na Ilíada, cando o mundo foi dividido en tres, Zeus recibiu a terra e o ceo, Hades o inframundo e Poseidón o mar. Na Odisea Poseidón tiña un fogar en Egas.





Apolo:
Unha das divindades principais da mitoloxía greco-romana, un dos deuses olímpicos. Era fillo de Zeus e Leto e irmán xemelgo de Artemisa, posuía moitos atributos e funcións e posiblemente despois de Zeus foi o deus máis influente e venerado de todos os da antigüidade clásica. As orixes do seu mito son escuros, pero no tempo de Homero xa era de gran importancia, sendo un dos máis citados na Ilíada. Era descrito como o deus da divina distancia, que ameazaba ou protexía desde o alto dos ceos, sendo identificado co sol e a luz da verdade. Facía aos homes conscientes dos seus pecados e era o axente da súa purificación; presidía as leis da relixión e as constitucións das cidades, era símbolo de inspiración profética e artística, sendo o patrón do máis famoso oráculo da Antigüedad, o oráculo de Delfos, e líder das musas. Era temido polos outros deuses e soamente o seu pai e a súa nai podían contelo. Era o deus da morte súbita, das pragas e enfermidades, pero tamén o deus da curación e da protección contra as forzas malignas. Ademais, era o deus da beleza, da perfección, da harmonía, do equilibrio e da razón, o iniciador dos mozos no mundo dos adultos, estaba conectado á natureza, ás herbas e aos rabaños, e era protector dos pastores, mariñeiros e porteiros. Aínda que tivo moitos amores, tamén foi infeliz nese terreo, pero tivo varios fillos. Foi representado innumerables veces desde a Antigüedad, xeralmente como un home novo, espido e sen barba, na plenitude do seu vigor, ás veces cun manto, un arco e un carcaj de frechas, ou unha lira, creada para el por Hermes, e con algúns dos seus animais simbólicos como a serpe, o corvo ou a billa.
Cando Hera descubriu que Leto estaba embarazada e que Zeus era o pai, prohibiu que dese a luz en terra firme, ou o continente, ou calquera illa do mar. No seu deambular, Leto atopou a recentemente creada illa flotante de Delos, que non era o continente nin unha illa real, e deu a luz alí. A illa estaba rodeada de cisnes. Despois, Zeus asegurou Delos ao fondo do océano. Máis tarde esta illa foi consagrada a Apolo.

Artemisa:
 Foi unha das deidades máis amplamente veneradas e unha das máis antigas, Artemisa foi descrita a miúdo como a filla de Zeus e Leto, e a irmá xemelga de Apolo. Foi a deusa helena da caza, os animais salvaxes, o terreo virxe, os nacementos, a virginidad e as doncelas, que traía e aliviaba as enfermidades das mulleres. A miúdo representáballa como unha cazadora levando un arco e frechas. O cervo e o ciprés estábanlle consagrados.
Na mitoloxía grega clásica danse diferentes versións achega do nacemento de Artemisa, aínda que todas coinciden en que era filla de Zeus e Leto, e a irmá xemelga de Apolo.
A versión de Calímaco é que Hera, encolerizada pola infidelidade de Zeus con Leto, prohibiu que esta puidese dar a luz tanto en terra firme (o continente) como nunha illa. Con todo, a illa de Delos (ou Ortigia no himno homérico a Artemisa) emerxeu das profundidades do mar, ou ben desobedeceu sen máis a Hera, e Leto deu a luz nela.
Noutra das versións, recollida por Higino, cando Hera descubriu que Leto estaba embarazada de Zeus, prohibiu que dese a luz en calquera lugar onde iluminase o Sol. Ademais, enviou á temible serpe Pitón para que asasinase a Leto no transo do parto. Pero Zeus enviou ao vento Bóreas para que recollese a Leto e levásea xunto a Poseidón. Este levouna á súa vez á illa Ortigia e cubriu o lugar cunha bóveda formada polas súas ondas. Alí, sen contravenir a prohibición de Hera, Leto alumou a Apolo e a Artemisa aferrándose a unha oliveira. Máis tarde, a illa de Ortigia foi chamada Delos e Apolo matou á serpe Pitón para vingar os sufrimentos da súa nai.
Segundo conta unha tradición, Artemisa naceu antes que o seu irmán e axudou á súa nai a dar a luz a Apolo. Noutra, a illa de Ortigia é unha illa distinta de Delos; na primeira naceu Artemisa e na segunda, Apolo.
Dicíase tamén que Zeus transformou a Leto nun paspallás  para evitar que Hera descubrise a súa infidelidade.

Dionisio: Na mitoloxía clásica, Dioniso  é o deus da vendima e o viño, inspirador da locura ritual e a éxtase, e un personaxe importante da mitoloxía grega. Aínda que as orixes xeográficas do seu culto son descoñecidas.É o deus patrón da agricultura e ou teatro. Tamén é coñecido como o 'Liberador' (Eleuterio), liberando a un do seu ser normal, mediante a tolemia, ou éxtase ou ou viño. A misión divina deDioniso era mesturar a música do aulós e dar final ao coidado e a preocupación.

Demeter: era a  deusa madre o quizás madre distribuidora, es la deusa grega de la agricultura, nutricia pura de la tierra verde y joven, ciclo vivificador de la vida y la muerte, y protectora del matrimonio y la ley sagrada. Se la venera como la «portadora de las estaciones» en un himno homérico.

Cronos:Cronos é un deus dá mitoloxía grega correspondente a Saturno naitoloxía romana. É representado como un home lanuxe de cabelos brancos e barba longa.

Cronos é fillo de Urano (ou máis antigo de todos vos deuses) e pai de Zeus, Deméter, Hades, Hestia, Poseidón e Hera. Era asociado ao tempo polos gregos. Cronos representa a pasaxe dous deuses  antigos (ciclopes e titáns) para vos deuses Olímpicos (asíchamados por seren aqueles que habitaban ou monte Olimpo), liderados polo seu fillo Zeus.ç

O mito di que a esposa de Urano era Gaia (deusa da Terra) e que cada vez que Gaia tiña un fillo, Urano devolvíao ao ventre de Gaia. Cansada disto, Gaia tramou co seu fillo Cronos. Ela fixo do seu propio seo unha pedra en forma de lámina e deuna a Cronos. Cronos agardou a que Urano, seu pai, durmise e castrouno. Botou os xenitais de Urano no mar, de onde abrollou Afrodita, a deusa do amor.

Hestia:  Na mitoloxía grega, Hestia (en grego antigo Hestía) é a deusa da cociña, a arquitectura, o fogar, ou, máis apropiadamente, do lume que dá calor e vida aos fogares.. É unha deusa pacífica. O seu culto asemellábase á escita Tabiti, e o seu equivalente romana sería a deusa Vesta, aínda que o culto romano a esta difería bastante do dos gregos.