VDR: Traballou ben.
MGC: Traballou normal.
AMI: Traballou moi ben fixo unha descrición.
DSA: Traballou ben fixo xunto con CdRP outra descrición.
CdRP: Traballou ben fixo xunto con DSA outra descrición.
miércoles, 28 de enero de 2015
Diario de sesións 28/01/2015
VDR: Traballou ben.
MGC: Traballou normal.
AMI: Traballou moi ben fixo unha descrición.
DSA: Traballou ben fixo xunto con CdRP outra descrición.
CdRP: Traballou ben fixo xunto con DSA outra descrición.
descricción cientifica
O CERVO
DESCRICIÓN:
O
cervo é un animai mamifero, vertebredo, terrestre e herbivero.
As
súas patas son longas cunhas pezuñas, nelas teñen moita forza.
Poden
nadar, adoitan ter unha pel de cor marrón oscura.
Os
machos teñen unha cornamenta, as hembras non adoitan tela.
A descripción científica
Lince ibérico
O lince Ibérico ou Lynx Pardinus é unha especie de mamífero carnívoro da familia Felidae, endémico da península Ibérica.
Actualmente só existen dúas poboacións de Andalucía, iliadas entre si cun total de algo mais de 300 individuos, e outra nos Montes de Toledo duns 15 individuos e por iso escasamente viable, o que o converte nun dos felinos máis ameazados do mundo.
É un felino de aspecto grácil, con patas liouras e unha cola curta cunha borla negra no extremo que adoita manter erguida batédoa en momentos de perigo ou excitación. As súas características orellas puntiagudas eestán terminadas nun pincel de pelos negros ríxidos que favorece o seu camuflaxe ao descompoñer a redonda siluetab da súa cabeza.
Tamén son características as patillas que colgan das súas fazulas. Aparecen a partir do ano de vida, cando apenas colgan por baixo do queixo e aumentan de tamaño coa idade. Os machos teñen as patillas e os pinceles negros máis longos que as femias.
É un lince de pequeno tamaño, pesando aproximadamente a metade que o lince boreal ou euroasiático (Lynx lynx). Os machos adultos pesan un promedio de 12,8 kg e as femias sobre 9,3 kg, chegando a pesar os machos ata 20 kg.
O seu coloración varía de pardo a grisáceo cos flancos moteados de negro.
viernes, 23 de enero de 2015
Descripción de personaxes
ARES
Ares é considerado ou deus do Olimpo dá guerra , senón ou epítome de
brutalidade e violencia e tumulto , confusión e horrores dá batalla , ao
contrario dá súa irmá Atena , que representa a meditación e sabedoría cuestións
de guerra e protexe vos seres humanos a partir dás súas devastacións . Vos
romanos identificado con Marte , ou deus romano dá guerra e dá agricultura ,
pero gustáballe entre eles moito maior estima .
Malia ser identificado como ou deus dá guerra , non sempre vitorioso na batalla . En realidade , o varias veces ferido , especialmente nos seus enfrontamentos coa súa irmá Atena , tamén divindade guerreira . Tamén ferido dúas veces e humillado por Heracles Hefeseo . O é retratado como ou fillo de Zeus e Hera , aínda que haxa unha tradición posterior que Hera deseñado por tocar unha flor especial , que ofreceu a ninfa Chloris , non que parece ser unha imitación dá lenda sobre ou nacemento de Hefesto , e son recollidas por Ovidio .
Vos gregos nunca confiou Ares , quizais porque non foi aínda influenciado polo espírito de pertenza ao carón , pero , ás veces, axudou e , por veces , dun lado para ou outro , como o ditou as súas inclinacións . Súa man destrutiva parecía aínda trala devastación causada por pragas e epidemias . Este carácter salvaxe e sanguinario fixo Ares sendo odiado por outros deuses , incluíndo vos seus propios pais .
" Ares " foi tamén un adxectivo e epíteto en tempos Clásicos : títulos Zeus eran comúns Areios , Atena Area , ata Afrodita Area .
Malia ser identificado como ou deus dá guerra , non sempre vitorioso na batalla . En realidade , o varias veces ferido , especialmente nos seus enfrontamentos coa súa irmá Atena , tamén divindade guerreira . Tamén ferido dúas veces e humillado por Heracles Hefeseo . O é retratado como ou fillo de Zeus e Hera , aínda que haxa unha tradición posterior que Hera deseñado por tocar unha flor especial , que ofreceu a ninfa Chloris , non que parece ser unha imitación dá lenda sobre ou nacemento de Hefesto , e son recollidas por Ovidio .
Vos gregos nunca confiou Ares , quizais porque non foi aínda influenciado polo espírito de pertenza ao carón , pero , ás veces, axudou e , por veces , dun lado para ou outro , como o ditou as súas inclinacións . Súa man destrutiva parecía aínda trala devastación causada por pragas e epidemias . Este carácter salvaxe e sanguinario fixo Ares sendo odiado por outros deuses , incluíndo vos seus propios pais .
" Ares " foi tamén un adxectivo e epíteto en tempos Clásicos : títulos Zeus eran comúns Areios , Atena Area , ata Afrodita Area .
DESCRICIÓN:
Ares deus da guerra e derramamento de sangue, tiña os ollos pequenos de cor marrón, o cabelo era curto e dunha cor castaña clara, tiña un nariz grande e torcido, os labios eran pequenos pero carnosos e cor vermella coma a sangue.
O torso era definido e tiña uns grandes e fortes brazos, un peito groso e unhas pernas resistentes xa que tiña que loitar porque era o deus da guerra, vestía de guerreiro cun escudo, casco e unha lanza.
jueves, 22 de enero de 2015
Descripción de personaxes
IRIS
Era a personificación do arco-iris e mensaxeira dos deuses. Como o arco-iris para unir a Terra e o ceo. Iris é a mensaxeira dos deuses para os seres humanos
Iris é representada como unha virxen con ás de ouro, que se move coa leveza do vento dun lado para outro do mundo, nas profundidades dos océanos e no mundo subterráneo (Hades). Ela é especialmente a mensaxeira de Hedra, e está asociada con Hermes.
Non era unha deusa considerada mala a pesar de que nas historias axudaba a Hedra xunto con Loucura a acabar coa familia de Hércules.
DESCRICIÓN:
Xoven virxen, de mediana estatura e veloz.
Tiña uns cabelos longos e rizados dunha cor castaña, ollos verdes como a
herba, un nariz pequeno, boca pequena con labios finos e curvos, tiña uns
longos e finos brazos e unas pernas
pequeniñas, o pe non era moi grande, levaba un longo vestido amarelo.
miércoles, 21 de enero de 2015
Diario de sesións 21/1/2015
DSA: Traballou normal, axudou no que fixo falta.
VDR: Traballou normal,axudou no que fixo falta.
AMI: Traballou bastante ben,fixo as tarefas encomendadas, con CdRP.
CdRP: Traballou bastante ben,fixo as tarefas encomendadas, con AMI.
MGC: traballou ben/normal, fixo o diario de sesións e invitou a VDR.
Descripción literaria
LINGUA GALEGA 1º ESO
A DESCRICIÓN
- DEFINICIÓN : A descrición consiste en explicar, de forma detallada e ordenada, como é un ser, obxecto, lugar ou fenómeno do mundo real ou imaxinario, presentando os seus trazos característicos para dar unha idea fiel deles. Implica a enumeración das partes que compoñen o elemento que se vai describir, a mención das súas características e a súa situación no espazo.
- TIPOS DE DESCRICIÓN :
- Segundo a actitude da persoa emisora :
Descrición obxectiva: Infórmase do descrito con precisión, axustándose á realidade e sen realizar valoracións persoais, facendo unha enumeración precisa dos elementos e das súas características, usando un vocabulario obxectivo e eliminando o uso de recursos estilísticos.
Descrición subxectiva: Infórmase do descrito introducindo as sensacións, emocións e sentimentos de quen describe, coa pretensión de idealizar, de formar ou transmitir as impresións producidas no emisor. O vocabulario que se utiliza non é obxectivo e poténciase o uso de recursos estilísticos.
- Segundo a finalidade :
Descrición literaria: O autor/a transmite a súa maneira persoal de ver as cousas mediante un punto de vista subxectivo, e ademais utiliza abundantes recursos literarios.
Descrición científica ou técnica: Exprésanse de maneira obxectiva e coa maior exactitude e claridade posible as características do que se quere describir
Descrición xornalística: Presentase a descripción de sucesos con finalidade informativa.
- Segundo o que se describe :
Descrición de persoas: Cando describirmos persoas podemos centrarnos no seu aspecto físico (Prosopografía), en cuestións do tipo moral ou psicolóxico (Etopea) ou facer ambas cousas a un tempo (Retrato). Se a descrición se fai deformando ou esaxerando as características do personaxe, falamos de caricatura.
Descrición de lugares (Topografía). Expecificar como son aparentemente
Descrición de obxectos ou animais (Zoografía). Mencionar as suas características principais.
Descrición dun período de tempo caracterizando os elementos sociais e culturais dese período (Cronografía). Expresar se e pasado, presente e futuro, a duración, época e lugar.
Descrición de realidades abstractas. Exaxerar os feitos, e ter un sentido figurado.
- CARACTERÍSTICAS DOS TEXTOS DESCRITIVOS :
Nos textos descritivos son abundantes os substantivos que designan as cousas e os obxectos da realidade, e tamén os adxectivos, que explican como son eses obxectos. A comparación é un recurso que aparece con frecuencia nos textos descritivos. Outro aspecto relevante é a correcta utilización dos signos de puntuación.
Toda descrición se realiza seguindo unha orde determinada: Para indicar esa orde úsanse os conectadores.
Abundan os verbos copulativos, dependendo do tipo de descrición, son o presente e o copretérito. A sintaxe é sinxela, con predominio da coordinación.
- COMO SE FAI A DESCRICIÓN DE PERSOAS :
Seleccionar os trazos que máis destacan.
Seguir unha orde na presentación dos elementos.
Comezar a escribir.
Pararse nas cuestións lingüísticas:
- Uso de substantivos precisos modificados por adxectivos ou frases.
- Procurar usar metáforas e comparacións para aclarar mellor. Tamén se poden usar hipérboles e personificacións.
- Pulir as cuestións lingüísticas
- COMO SE FAI A DESCRICIÓN DE ESPAZOS :
Saber que vais describir:
- Se vai ser obxectiva ou subxectiva
- Se vai ser unha descrición literaria, xornalística ou científica
- E cal é a súa finalidade
- PREPARAMOS AS NOSAS DESCRICIÓNS :
- Pensamos nas personaxes que temos que definir; nun primeiro momento, expoñemos as ideas do grupo, poñémolas en común e chegamos a un acordo do que queremos facer.
- Recordade que se trata dunha descrición literaria, polo que debedes ofrecer unha visión subxectiva da personaxe, co obxectivo de provocar en quen a lea sensacións que lle permitan percibir a súa esencia.
- Seleccionade a información e empregade os recursos literarios que consideredes oportunos.
lunes, 19 de enero de 2015
Diario de sesións do 19/1/2015
Diario de sesións:
AMI: Estivo facendo o traballo sobre a descripción que ti nos enviaches.
CdRP: Estivo axudando a AMI a facer o traballo sobre a descripción.
DSA: Estivo axudando aAMI E A CdRP a facer o traballo sobre a descripción e fixo o diario de sesións.
MGC: Non viño así que non puido facer nada.
AMI: Estivo facendo o traballo sobre a descripción que ti nos enviaches.
CdRP: Estivo axudando a AMI a facer o traballo sobre a descripción.
DSA: Estivo axudando aAMI E A CdRP a facer o traballo sobre a descripción e fixo o diario de sesións.
MGC: Non viño así que non puido facer nada.
Diariod de sesións do 19/1/2015
Diario de sesións:
AMI:Traballou ben, fixo 4 deuuses gregos
CdRP: Traballou bemn fixo 4 deuses gregos
DSA: traballou ben fixo 4 deuses gregos e o diario de sesións
AMI:Traballou ben, fixo 4 deuuses gregos
CdRP: Traballou bemn fixo 4 deuses gregos
DSA: traballou ben fixo 4 deuses gregos e o diario de sesións
deuses gregos
Zeus:
É o «pai dos deuses e os homes»,que gobernaba aos deuses do monte Olimpocomo un pai a unha familia, de forma que ata os que non eran os seus fillos naturais dirixíanse a el como tal. Era o "Rei dos deuses" que supervisaba o universo.Era o deus do ceo e o trono. Os seus atributos inclúen o raio, a aguia, o touro e carballo.
Fillo de Crono e Rea, era o máis novo dos seus descendientes. Na maioría das tradicións aparece casado con Hera (a súa irmá) aínda que no oráculo de Dódona a súa esposa era Dione, con quen segundo a Ilíada foi pai de Afrodita.É coñecido polas súas numerosas aventuras e amantes, froito das cales foron moitas deidades e heroes, incluíndo Atenea, Apolo e Artemisa, Hermes, Perséfone, Dioniso, Perseo, Heracles, Helena, Minos e as Musas. Con Hera adoita dicirse que foi pai de Ares, Hebe e Hefesto.
Crono foi pai de varios fillos con Rea: Hestia, Deméter, Hera, Hades e Poseidón, pero tragoullos axiña que como naceron, xa que Gea e Urano reveláronlle que estaba destinado a ser derrocado polo seu propio fillo, tal como el destronara ao seu pai. Pero cando Zeus estaba a piques de nacer, Rea pediu consello a Gea para urdir un plan que o salvase, e así Crono tivese o xusto castigo aos seus actos contra Urano e contra os seus propios fillos. Rea escondeuse na illa de Creta, onde deu a luz a Zeus. Logo enganou a Crono, dándolle unha pedra envolta en pañales que este tragou deseguido sen desconfiar.
Poseidón:
É o deus do mar, as tormentas e, como «Agitador da Terra», dos terremotos na mitología grega. O nome do deus mariño etrusco Nethuns foi adoptado en latín para Neptuno,foi integrado no panteón olímpico posterior como irmán de Zeus e Hades. Poseidón tivo moitos fillos e foi protector de moitas cidades helenas, aínda que perdeu o concurso por Atenas contra Atenea.
Poseidón era un importante deus municipal de varias cidades: en Atenas, era o segundo en importancia por detrás só de Atenea, mentres en Corinto e en moitas cidades da Magna Grecia era o divos xefe da polis.
No seu aspecto benigno, Poseidón concibíase creando novas illas e ofrecendo mares en calma. Cando se enfadaba ou era ignorado, hendía o chan co seu tridente e provocaba manantiales caóticos, terremotos, hundimientos e naufragios. Na Odisea, o seu rancor cara a Odiseo impediu a este regresar ao seu fogar en Ítaca. Os marineros oraban a Poseidón para ter unha viaxe segura, ás veces afogando cabalos como sacrificio
Segundo Pausanias, Poseidón foi un dos gardiáns do oráculo de Delfos antes de que o olímpico Apolo substituíseo. Apolo e Poseidón colaboraban estrechamente en moitos ámbitos: na colonización, por exemplo, Apolo Délfico daba a autorización para partir e asentarse, mentres Poseidón coidaba dos colonizadores na súa viaxe e proporcionaba a auga purificadora para o sacrificio fundacional.
Poseidón era un fillo de Crono e Rea. Na versión máis antiga, relatada por Hesíodo na Teogonía,13 era tragado por Crono ao nacer pero logo era salvado, xunto cos seus demais irmáns, por Zeus.
Con todo, noutras versións do mito, Poseidón, como o seu irmán Zeus, evitou o destino dos seus demais irmáns ao ser salvado pola súa nai, que o ocultou nun rebaño de cordeiros simulando parir un potro, que deu a Crono para que o devorase.14 Segundo Tzetzes a curótrofa ou niñera de Poseidón foi Arne, quen negou selo cando Crono apareceu buscándoa.15 Segundo Diodoro Sículo, Poseidón foi criado polos Telquines en Rodas, igual que Zeus fora criado polos Coribantes en Creta.16
Segundo unha única referencia na Ilíada, cando o mundo foi dividido en tres, Zeus recibiu a terra e o ceo, Hades o inframundo e Poseidón o mar. Na Odisea Poseidón tiña un fogar en Egas.
Apolo:
Unha das divindades principais da mitoloxía greco-romana, un dos deuses olímpicos. Era fillo de Zeus e Leto e irmán xemelgo de Artemisa, posuía moitos atributos e funcións e posiblemente despois de Zeus foi o deus máis influente e venerado de todos os da antigüidade clásica. As orixes do seu mito son escuros, pero no tempo de Homero xa era de gran importancia, sendo un dos máis citados na Ilíada. Era descrito como o deus da divina distancia, que ameazaba ou protexía desde o alto dos ceos, sendo identificado co sol e a luz da verdade. Facía aos homes conscientes dos seus pecados e era o axente da súa purificación; presidía as leis da relixión e as constitucións das cidades, era símbolo de inspiración profética e artística, sendo o patrón do máis famoso oráculo da Antigüedad, o oráculo de Delfos, e líder das musas. Era temido polos outros deuses e soamente o seu pai e a súa nai podían contelo. Era o deus da morte súbita, das pragas e enfermidades, pero tamén o deus da curación e da protección contra as forzas malignas. Ademais, era o deus da beleza, da perfección, da harmonía, do equilibrio e da razón, o iniciador dos mozos no mundo dos adultos, estaba conectado á natureza, ás herbas e aos rabaños, e era protector dos pastores, mariñeiros e porteiros. Aínda que tivo moitos amores, tamén foi infeliz nese terreo, pero tivo varios fillos. Foi representado innumerables veces desde a Antigüedad, xeralmente como un home novo, espido e sen barba, na plenitude do seu vigor, ás veces cun manto, un arco e un carcaj de frechas, ou unha lira, creada para el por Hermes, e con algúns dos seus animais simbólicos como a serpe, o corvo ou a billa.
Cando Hera descubriu que Leto estaba embarazada e que Zeus era o pai, prohibiu que dese a luz en terra firme, ou o continente, ou calquera illa do mar. No seu deambular, Leto atopou a recentemente creada illa flotante de Delos, que non era o continente nin unha illa real, e deu a luz alí. A illa estaba rodeada de cisnes. Despois, Zeus asegurou Delos ao fondo do océano. Máis tarde esta illa foi consagrada a Apolo.
Artemisa:
Foi unha das deidades máis amplamente veneradas e unha das máis antigas, Artemisa foi descrita a miúdo como a filla de Zeus e Leto, e a irmá xemelga de Apolo. Foi a deusa helena da caza, os animais salvaxes, o terreo virxe, os nacementos, a virginidad e as doncelas, que traía e aliviaba as enfermidades das mulleres. A miúdo representáballa como unha cazadora levando un arco e frechas. O cervo e o ciprés estábanlle consagrados.
Na mitoloxía grega clásica danse diferentes versións achega do nacemento de Artemisa, aínda que todas coinciden en que era filla de Zeus e Leto, e a irmá xemelga de Apolo.
A versión de Calímaco é que Hera, encolerizada pola infidelidade de Zeus con Leto, prohibiu que esta puidese dar a luz tanto en terra firme (o continente) como nunha illa. Con todo, a illa de Delos (ou Ortigia no himno homérico a Artemisa) emerxeu das profundidades do mar, ou ben desobedeceu sen máis a Hera, e Leto deu a luz nela.
Noutra das versións, recollida por Higino, cando Hera descubriu que Leto estaba embarazada de Zeus, prohibiu que dese a luz en calquera lugar onde iluminase o Sol. Ademais, enviou á temible serpe Pitón para que asasinase a Leto no transo do parto. Pero Zeus enviou ao vento Bóreas para que recollese a Leto e levásea xunto a Poseidón. Este levouna á súa vez á illa Ortigia e cubriu o lugar cunha bóveda formada polas súas ondas. Alí, sen contravenir a prohibición de Hera, Leto alumou a Apolo e a Artemisa aferrándose a unha oliveira. Máis tarde, a illa de Ortigia foi chamada Delos e Apolo matou á serpe Pitón para vingar os sufrimentos da súa nai.
Segundo conta unha tradición, Artemisa naceu antes que o seu irmán e axudou á súa nai a dar a luz a Apolo. Noutra, a illa de Ortigia é unha illa distinta de Delos; na primeira naceu Artemisa e na segunda, Apolo.
Dicíase tamén que Zeus transformou a Leto nun paspallás para evitar que Hera descubrise a súa infidelidade.
Cronos:Cronos é un deus dá mitoloxía grega correspondente a Saturno naitoloxía romana. É representado como un home lanuxe de cabelos brancos e barba longa.
Cronos é fillo de Urano (ou máis antigo de todos vos deuses) e pai de Zeus, Deméter, Hades, Hestia, Poseidón e Hera. Era asociado ao tempo polos gregos. Cronos representa a pasaxe dous deuses antigos (ciclopes e titáns) para vos deuses Olímpicos (asíchamados por seren aqueles que habitaban ou monte Olimpo), liderados polo seu fillo Zeus.ç
O mito di que a esposa de Urano era Gaia (deusa da Terra) e que cada vez
que Gaia tiña un fillo, Urano devolvíao ao ventre de Gaia. Cansada disto, Gaia
tramou co seu fillo Cronos. Ela fixo do seu propio seo unha pedra en forma de
lámina e deuna a Cronos. Cronos agardou a que Urano, seu pai, durmise e
castrouno. Botou os xenitais de Urano no mar, de onde abrollou Afrodita, a deusa do amor.
Hestia: Na mitoloxía grega, Hestia (en grego antigo Hestía) é a deusa da cociña, a arquitectura, o fogar, ou, máis apropiadamente, do lume que dá calor e vida aos fogares.. É unha deusa pacífica. O seu culto asemellábase á escita Tabiti, e o seu equivalente romana sería a deusa Vesta, aínda que o culto romano a esta difería bastante do dos gregos.
É o «pai dos deuses e os homes»,que gobernaba aos deuses do monte Olimpocomo un pai a unha familia, de forma que ata os que non eran os seus fillos naturais dirixíanse a el como tal. Era o "Rei dos deuses" que supervisaba o universo.Era o deus do ceo e o trono. Os seus atributos inclúen o raio, a aguia, o touro e carballo.
Fillo de Crono e Rea, era o máis novo dos seus descendientes. Na maioría das tradicións aparece casado con Hera (a súa irmá) aínda que no oráculo de Dódona a súa esposa era Dione, con quen segundo a Ilíada foi pai de Afrodita.É coñecido polas súas numerosas aventuras e amantes, froito das cales foron moitas deidades e heroes, incluíndo Atenea, Apolo e Artemisa, Hermes, Perséfone, Dioniso, Perseo, Heracles, Helena, Minos e as Musas. Con Hera adoita dicirse que foi pai de Ares, Hebe e Hefesto.
Crono foi pai de varios fillos con Rea: Hestia, Deméter, Hera, Hades e Poseidón, pero tragoullos axiña que como naceron, xa que Gea e Urano reveláronlle que estaba destinado a ser derrocado polo seu propio fillo, tal como el destronara ao seu pai. Pero cando Zeus estaba a piques de nacer, Rea pediu consello a Gea para urdir un plan que o salvase, e así Crono tivese o xusto castigo aos seus actos contra Urano e contra os seus propios fillos. Rea escondeuse na illa de Creta, onde deu a luz a Zeus. Logo enganou a Crono, dándolle unha pedra envolta en pañales que este tragou deseguido sen desconfiar.
Hades:
Hades
é o maior fillo varón de Cronos e Rea. Segundo o mito, el e os seus
irmáns Zeus e Poseidón derrotaron aos Titanes e reclamaron o goberno do
cosmos, adxudicándose o inframundo, o ceo e o mar, respectivamente; a
terra sólida, desde moito antes provincia de Gea, estaba dispoñible para
os tres ao mesmo tempo.
Hades tamén era chamado Plouton
Hades tamén era chamado Plouton
Na teología cristiá alude
á morada dos mortos. O concepto cristián de inferno parécese máis ao
Tártaro grego, unha parte profunda e sombría do Hades usada como
mazmorra de tormento e sufrimento.
Nos
antigos mitos gregos, o reino de Hades é a neblinosa e sombría morada
dos mortos (tamén chamada Érebo), á que ían todos os mortais. A
filosofía grega posterior introduciu a idea de que os mortais eran
xulgados trala súa morte e recompensáballos ou maldicía. Moi poucos
mortais podían abandonar este reino unha vez que entraran: as
excepcións, Heracles e Teseo, eran heroes. Ata Odiseo no seu nekyia
chama aos espíritos dos defuntos, en lugar de descender ata eles.
Tras
facerse adulto, Zeus logrou obrigar ao seu pai a que regurgitase aos
seus irmáns. Tras ser liberados, os novos deuses, xunto aos aliados que
lograron reunir, desafiaron o poder dos deuses maiores na Titanomaquia,
unha guerra divina. Zeus, Poseidón e Hades recibiron armas dos tres
Cíclopes como axuda para a guerra: Zeus os tronos, Poseidón o tridente e
Hades un casco de invisibilidad. A noite anterior á primeira batalla,
Hades púxose o seu casco e, sendo invisible, se infiltró no campamento
dos Titanes e destruíu as súas armas. A guerra durou dez anos e terminou
coa vitoria dos deuses novos. Tras esta vitoria, segundo a un único
pasaje famoso da Ilíada, Hades e os seus dous irmáns menores, Poseidón e
Zeus, botaron a sortes os reinos a gobernar. Zeus quedouse co ceo,
Poseidón cos mares e Hades recibiu o inframundo, o reino invisible ao
que os mortos van tras deixar o mundo, así como todas as cousas baixo
terra. Foi así como os tres irmáns convertéronse nos deuses supremos da
cultura grega.
Poseidón:
É o deus do mar, as tormentas e, como «Agitador da Terra», dos terremotos na mitología grega. O nome do deus mariño etrusco Nethuns foi adoptado en latín para Neptuno,foi integrado no panteón olímpico posterior como irmán de Zeus e Hades. Poseidón tivo moitos fillos e foi protector de moitas cidades helenas, aínda que perdeu o concurso por Atenas contra Atenea.
Poseidón era un importante deus municipal de varias cidades: en Atenas, era o segundo en importancia por detrás só de Atenea, mentres en Corinto e en moitas cidades da Magna Grecia era o divos xefe da polis.
No seu aspecto benigno, Poseidón concibíase creando novas illas e ofrecendo mares en calma. Cando se enfadaba ou era ignorado, hendía o chan co seu tridente e provocaba manantiales caóticos, terremotos, hundimientos e naufragios. Na Odisea, o seu rancor cara a Odiseo impediu a este regresar ao seu fogar en Ítaca. Os marineros oraban a Poseidón para ter unha viaxe segura, ás veces afogando cabalos como sacrificio
Segundo Pausanias, Poseidón foi un dos gardiáns do oráculo de Delfos antes de que o olímpico Apolo substituíseo. Apolo e Poseidón colaboraban estrechamente en moitos ámbitos: na colonización, por exemplo, Apolo Délfico daba a autorización para partir e asentarse, mentres Poseidón coidaba dos colonizadores na súa viaxe e proporcionaba a auga purificadora para o sacrificio fundacional.
Poseidón era un fillo de Crono e Rea. Na versión máis antiga, relatada por Hesíodo na Teogonía,13 era tragado por Crono ao nacer pero logo era salvado, xunto cos seus demais irmáns, por Zeus.
Con todo, noutras versións do mito, Poseidón, como o seu irmán Zeus, evitou o destino dos seus demais irmáns ao ser salvado pola súa nai, que o ocultou nun rebaño de cordeiros simulando parir un potro, que deu a Crono para que o devorase.14 Segundo Tzetzes a curótrofa ou niñera de Poseidón foi Arne, quen negou selo cando Crono apareceu buscándoa.15 Segundo Diodoro Sículo, Poseidón foi criado polos Telquines en Rodas, igual que Zeus fora criado polos Coribantes en Creta.16
Segundo unha única referencia na Ilíada, cando o mundo foi dividido en tres, Zeus recibiu a terra e o ceo, Hades o inframundo e Poseidón o mar. Na Odisea Poseidón tiña un fogar en Egas.
Apolo:
Unha das divindades principais da mitoloxía greco-romana, un dos deuses olímpicos. Era fillo de Zeus e Leto e irmán xemelgo de Artemisa, posuía moitos atributos e funcións e posiblemente despois de Zeus foi o deus máis influente e venerado de todos os da antigüidade clásica. As orixes do seu mito son escuros, pero no tempo de Homero xa era de gran importancia, sendo un dos máis citados na Ilíada. Era descrito como o deus da divina distancia, que ameazaba ou protexía desde o alto dos ceos, sendo identificado co sol e a luz da verdade. Facía aos homes conscientes dos seus pecados e era o axente da súa purificación; presidía as leis da relixión e as constitucións das cidades, era símbolo de inspiración profética e artística, sendo o patrón do máis famoso oráculo da Antigüedad, o oráculo de Delfos, e líder das musas. Era temido polos outros deuses e soamente o seu pai e a súa nai podían contelo. Era o deus da morte súbita, das pragas e enfermidades, pero tamén o deus da curación e da protección contra as forzas malignas. Ademais, era o deus da beleza, da perfección, da harmonía, do equilibrio e da razón, o iniciador dos mozos no mundo dos adultos, estaba conectado á natureza, ás herbas e aos rabaños, e era protector dos pastores, mariñeiros e porteiros. Aínda que tivo moitos amores, tamén foi infeliz nese terreo, pero tivo varios fillos. Foi representado innumerables veces desde a Antigüedad, xeralmente como un home novo, espido e sen barba, na plenitude do seu vigor, ás veces cun manto, un arco e un carcaj de frechas, ou unha lira, creada para el por Hermes, e con algúns dos seus animais simbólicos como a serpe, o corvo ou a billa.
Cando Hera descubriu que Leto estaba embarazada e que Zeus era o pai, prohibiu que dese a luz en terra firme, ou o continente, ou calquera illa do mar. No seu deambular, Leto atopou a recentemente creada illa flotante de Delos, que non era o continente nin unha illa real, e deu a luz alí. A illa estaba rodeada de cisnes. Despois, Zeus asegurou Delos ao fondo do océano. Máis tarde esta illa foi consagrada a Apolo.
Artemisa:
Foi unha das deidades máis amplamente veneradas e unha das máis antigas, Artemisa foi descrita a miúdo como a filla de Zeus e Leto, e a irmá xemelga de Apolo. Foi a deusa helena da caza, os animais salvaxes, o terreo virxe, os nacementos, a virginidad e as doncelas, que traía e aliviaba as enfermidades das mulleres. A miúdo representáballa como unha cazadora levando un arco e frechas. O cervo e o ciprés estábanlle consagrados.
Na mitoloxía grega clásica danse diferentes versións achega do nacemento de Artemisa, aínda que todas coinciden en que era filla de Zeus e Leto, e a irmá xemelga de Apolo.
A versión de Calímaco é que Hera, encolerizada pola infidelidade de Zeus con Leto, prohibiu que esta puidese dar a luz tanto en terra firme (o continente) como nunha illa. Con todo, a illa de Delos (ou Ortigia no himno homérico a Artemisa) emerxeu das profundidades do mar, ou ben desobedeceu sen máis a Hera, e Leto deu a luz nela.
Noutra das versións, recollida por Higino, cando Hera descubriu que Leto estaba embarazada de Zeus, prohibiu que dese a luz en calquera lugar onde iluminase o Sol. Ademais, enviou á temible serpe Pitón para que asasinase a Leto no transo do parto. Pero Zeus enviou ao vento Bóreas para que recollese a Leto e levásea xunto a Poseidón. Este levouna á súa vez á illa Ortigia e cubriu o lugar cunha bóveda formada polas súas ondas. Alí, sen contravenir a prohibición de Hera, Leto alumou a Apolo e a Artemisa aferrándose a unha oliveira. Máis tarde, a illa de Ortigia foi chamada Delos e Apolo matou á serpe Pitón para vingar os sufrimentos da súa nai.
Segundo conta unha tradición, Artemisa naceu antes que o seu irmán e axudou á súa nai a dar a luz a Apolo. Noutra, a illa de Ortigia é unha illa distinta de Delos; na primeira naceu Artemisa e na segunda, Apolo.
Dicíase tamén que Zeus transformou a Leto nun paspallás para evitar que Hera descubrise a súa infidelidade.
Dionisio: Na
mitoloxía clásica, Dioniso é o
deus da vendima e o viño, inspirador da locura ritual e a éxtase, e un
personaxe importante da mitoloxía grega. Aínda que as orixes xeográficas do seu
culto son descoñecidas.É o deus patrón da agricultura e ou
teatro. Tamén é coñecido
como o 'Liberador' (Eleuterio), liberando a un do seu ser normal, mediante a tolemia, ou éxtase ou ou viño. A misión divina deDioniso era mesturar a
música do aulós e dar final ao coidado e a preocupación.
Demeter: era a deusa madre o quizás madre distribuidora, es
la deusa grega de la agricultura, nutricia pura de la tierra verde
y joven, ciclo vivificador de la vida y la muerte, y protectora del matrimonio y la ley sagrada. Se la venera
como la «portadora de las estaciones» en un himno homérico.
Cronos:Cronos é un deus dá mitoloxía grega correspondente a Saturno naitoloxía romana. É representado como un home lanuxe de cabelos brancos e barba longa.
Cronos é fillo de Urano (ou máis antigo de todos vos deuses) e pai de Zeus, Deméter, Hades, Hestia, Poseidón e Hera. Era asociado ao tempo polos gregos. Cronos representa a pasaxe dous deuses antigos (ciclopes e titáns) para vos deuses Olímpicos (asíchamados por seren aqueles que habitaban ou monte Olimpo), liderados polo seu fillo Zeus.ç
Hestia: Na mitoloxía grega, Hestia (en grego antigo Hestía) é a deusa da cociña, a arquitectura, o fogar, ou, máis apropiadamente, do lume que dá calor e vida aos fogares.. É unha deusa pacífica. O seu culto asemellábase á escita Tabiti, e o seu equivalente romana sería a deusa Vesta, aínda que o culto romano a esta difería bastante do dos gregos.
Suscribirse a:
Comentarios (Atom)